Nell Heins Schildert landschappen waarbij de plek op zich 
niet het belangrijkste is maar waarin het gaat om de sfeer 
en de gevoelens die zo'n plek oproept.

De kwaliteit van het leven ontdek je door in de natuur 
te lopen en te zijn.

Je kunt daar zoveel waarden aan ontlenen dat je het 
jachtige bestaan beter kunt relativeren.

Zij is gefacineerd door luchten, water en licht dat bepalend 
is voor het ontstaan van een schilderij.

De plek en vooral de kustlijnen van schillende landen, de 
eeuwige cirkel van de vergangkelijkheid zijn voor haar 
van essentieel belang om een gevoel over te brengen
dat de ander raakt door de schoonheid van de natuur.

Zij schildert zo dat je niets bekends ziet maar toch dat er 
een meerwaarde aan het schilderij wordt meegegeven.

Zij heeft voorkeuren voor welk tijdstip van de dag, bijvoorbeeld 
de ochtend of avonduren, die een wat mistige sfeer 
van opkomend of wegvloeiend licht weergeven.

Haar gevoelsbeleving probeert zij in dat beeld te vangen.

Als zij het beeld in zich opgenomen heeft dan wordt de schets 
op het doek gezet en laag over laag tot er een beeld 
ontstaat die tot het eindresultaat leidt.

De rode draad in het werk van Nell Heins begeeft zich 
tussen de werkelijkheid en abstractie.